Robert Schiller

18 sierpnia 1859 r. wielki pożar zniszczył w Solcu 12 domów mieszkalnych oraz ponad dwadzieścia zabudowań gospodarczych i produkcyjnych. Krótko po tych tragicznych wydarzeniach do Solca przybył pochodzący z Waltersdorfu (dziś Niegosławice, woj. lubuskie) August Schiller i założył tu firmę budowlaną.

W 1861 r. A. Schiller poślubił miejscową pannę Klarę Wolską. Małżeństwo to doczekało się kilkanaściorga dzieci. Trzech synów: Franciszek, Robert i Rudolf poszło w ślady ojca rozpoczynając działalność w branży budowlanej.

Robert Schiller, po odbyciu służby wojskowej oraz ukończeniu szkół budowlanych we Frankfurcie nad Menem oraz w Berlinie, wrócił do Solca i niebawem, w 1893 r. przejął firmę ojca. Jej największy rozkwit, związany z dynamicznym rozwojem miasta, przypadł na schyłek XIX i początek XX w. W tym czasie oprócz okazałych domów mieszczańskich R. Schiller budował gmachy użyteczności publicznej, np. remizę strażacką, salę posiedzeń Rady Miejskiej, salę balową Hotelu Krügera (dziś część Biblioteki Publicznej) czy Villę Anna czyli dzisiejszą siedzibę Muzeum Solca. Wtedy też, w 1904 r.  poślubił pochodzącą z Duderstadt Franciszkę Herzberg. Małżeństwo doczekało się dwóch córek Jadwigi i Hildegardy. Rodzina zamieszkała w nowym domu, wybudowanym przez Roberta Schillera przy ówczesnej Bahnhofstrasse (ul. Dworcowa), czyli dzisiejszej 23 Stycznia.

Największym osiągnięciem budowlanym Roberta Schillera, także w jego własnej ocenie, było wybudowanie w latach 1911-1912 soleckiego kościoła pw. św. Stanisława.

Wybuch I wojny światowej zatrzymał gospodarczy rozwój Solca co odbiło się także na ilości zleceń dla firm budowlanych. Gdy w 1920 r. Solec wrócił do Polski, większość dzieci Augusta Schillera wyjechała do Niemiec. Sam senior rodu zmarł jeszcze w tym samym roku i został pochowany przy kościele wybudowanym przez swego syna.

Robert Schiller pozostał w naszym mieście i poza działalnością zawodową zaangażował się w jego życie społeczne, m.in. czterokrotnie będąc soleckim radnym. Jednocześnie był aktywnym członkiem soleckiego Kurkowego Bractwa Strzeleckiego, także po jego polonizacji. Jako jedyny był soleckim Królem Kurkowym zarówno w okresie zaborów (w 1905 r.) jak i w czasach II Rzeczpospolitej (w 1923 r.). Jeszcze w latach 20. R. Schiller, poza zleceniami prywatnymi, wybudował kilka budynków na zlecenie władz Solca, ale narastający kryzys sprawił, że zapotrzebowanie na prace budowlane znacząco spadło. Niewykluczone, że właśnie z tego powodu już ponad 60. letni R. Schiller otworzył skład opału, materiałów budowlanych i nawozów sztucznych. W 1935 r. podczas prac w ogrodzie, dokonał ciekawego odkrycia archeologicznego. Odnalezione przez niego, głównie XVII-wieczne zabytki, trafiły do bydgoskiego Muzeum, a samo wydarzenie przez pewien czas było sensacją w lokalnej prasie.

W czasie II wojny światowej R. Schiller wraz z rodziną był wpisany do drugiej grupy Volkslisty, ale jego postawa w czasie okupacji sprawiła, że jeszcze w 1945 r. Schillerowie zostali zrehabilitowani i jako jedni z niewielu soleckich Niemców nie zostali wysiedleni.

Nie posiadając po wojnie stałych dochodów, sprzedał swój dom przy ul. 23 Stycznia. Następnie mieszkał przy ul. Wolności, zaś ostatnie lata spędził w domu przy ul. Bydgoskiej 14, gdzie zmarł 1 lutego 1958 r., niespełna trzy tygodnie po śmierci swej żony Franciszki.

robert-schiller_1