Bolesław Romanowski

Bolesław Romanowski (1.03.1910–12.08.1968) komandor, oficer pokładowy okrętów podwodnych. Urodził się w Warklanach (Łotwa).W 1920 roku jego rodzina przeprowadziła się do Polski (Grabówno, powiat pilski). W latach 1929-1932 uczył się na Wydziale Morskim Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej i od tego czasu związał swoje życie z Wojskiem Polskim. Służył na okrętach podwodnych ORP „Wilk”, ORP „Żbik” oraz niszczycielu ORP „Wicher”. Podczas polskiej kampanii obronnej w 1939 roku – jako oficer na ORP „Wilk” przedostał się do Wielkiej Brytanii. W latach 1939-1941 dalej pełnił służbę na ORP „Wilk” i odbywał patrole na Morzu Północnym. W latach 1942-1944 był dowódcą okrętu podwodnego ORP „Dzik”, który operował na Morzu Śródziemnym i Morzu Egejskim. W tym czasie okręt Romanowskiego zatopił pięć statków nieprzyjaciela. Po II wojnie światowej, jako jeden z nielicznych polskich oficerów marynarki postanowił wrócić do kraju. W 1947 roku jako dowódca załogi powrócił do Polski na niszczycielu ORP „Błyskawica”. W latach 50. na skutek represji wobec przedwojennych oficerów został zwolniony z marynarki, i aresztowany. Następnie został zmuszony do opuszczenia wybrzeża. W latach 1954-1957 mieszkał w Solcu Kujawskim (w nieistniejącym dziś domu przy ul. Bydgoskiej). Po odwilży politycznej w październiku 1956 roku wrócił do Gdyni, i po rehabilitacji został ponownie przyjęty do Marynarki Wojennej. Pełnił głównie funkcje instruktorskie, dowodził m.in. okrętem szkolnym „Zawisza Czarny”. W 1964 roku z uwagi na stan zdrowia został przeniesiony do rezerwy. Zmarł w Gdyni. Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Witomińskim. W 2013 r. jedna z soleckich ulic nazwana została Jego nazwiskiem.

Bolesław Romanowski (z lewej) wraz z ojcem Leonem (w środku) i starszym bratem Zbigniewem (z prawej), 1935 r. (źródło: ze zbiorów prywatnych pani Olgi Romanowskiej-Grabowskiej)